F1LIVE.GR

Ο Emilio Giuseppe «Nino» Farina ήταν ένας Ιταλός οδηγός αγώνων. Έμεινε στην ιστορία των Grand Prix για το στυλ της οδήγησης του και επειδή ήταν ο πρώτος Παγκόσμιος Πρωταθλητής στην Formula1.
O Farina, γεννήθηκε στις 30 Οκτωβρίου του 1906 στο Τορίνο της Ιταλίας. Το ψευδώνυμο του ήταν «Nino» και ήταν μηχανικός αυτοκινήτων.
Ξεκίνησε την καριέρα του παίρνοντας μέρος σε αγώνες ανάβασης με το αυτοκίνητο της Maserati. Όμως δεν άργησε να μεταπηδήσει στην Alfa Romeo ως δεύτερος οδηγός πίσω από τον Tazio Nuvolari, με την καριέρα του να ανθίζει. Κατά τη διάρκεια του 1930 κέρδισε αμέτρητους αγώνες κερδίζοντας για 3 συνεχόμενες φορές (1937 μέχρι και 1939) τον τίτλο του Ιταλού Οδηγού Πρωταθλητή. Το 1940 επέλεξε να πάει στο Grand Prix της Τρίπολης στη Λιβύη, αλλά στάθηκε άτυχος. Επιλέχτηκε να πολεμήσει στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο με αποτέλεσμα να περάσουν 8 χρόνια για να πάρει την πρώτη σημαντική νίκη στην καριέρας του. Το 1948, τελειώνοντας από τις υποχρεώσεις του προς την πατρίδα, κέρδισε στο Grand Prix του Μονακό με την Maserati. Το 1950 η F.I.A. (Fédération Internationale de l'Automobile) αποφάσισε να δημιουργήσει ένα κοινό πρωτάθλημα, βρίσκοντας τον Farina να έχει για συμπαίκτες τον Juan Manuel Fangio και τον συμπατριώτη του Luigi Fagioli στην ομάδα της Alfa Romeo, οδηγώντας την 158 Alfetta. Από τους 7 αγώνες κέρδισε τους 3 χρίζοντας τον εαυτό του Παγκόσμιο Πρωταθλητή.

Το 1951, επιλέχτηκε δευτερεύων ρόλο στην ομάδα. Ο Farina κέρδισε στο Βέλγικο Grand Prix και σε μη σημαντικούς αγώνες. Την επόμενη χρονιά μεταπήδησε στην Ferrari, όπου βρήκε ένα νεαρό οδηγό, τον Alberto Ascari, να τον ξεπερνάει αφού κέρδισε τα πρωταθλήματα του 1952 και 1953. Η πρώτη νίκη του Farina ήρθε στη Νυρεμβέργη το 1953, με συμπαίκτη τον Mike Hawthorn. Στις αρχές του 1954, ο Farina κέρδισε έναν αγώνα στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Αγωνιστικών Αυτοκινήτων, αλλά το αυτοκίνητό του τυλίχτηκε στις φλόγες στη Μόντζα με αποτέλεσμα να αποκτήσει σοβαρά εγκαύματα. Ο Farina επεδίωξε να κάνει την επιστροφή το 1955, με τη βοήθεια φαρμάκων, αποκτώντας αρκετούς βαθμούς. Ωστόσο, παρά τις προσπάθειες που έκανε, αποσύρθηκε από την Formula1 στο τέλος της σεζόν.
Το 1956 τόλμησε να κάνει, την τελευταία απόπειρα να ξανατρέξει, αλλά βλέποντας τον συμπαίκτη του να συγκρούεται με το αυτοκίνητο του στα δοκιμαστικά, η απόφαση που πήρε ήταν τελειωτική. Αποφάσισε να τα παρατήσει για το καλό του.
Μετά από τόσους σοβαρούς τραυματισμούς, με αμέτρητες μέρες θεραπείας και φαρμάκων, η ειρωνεία έρχεται στις 30 Ιουνίου του 1966 όπου πεθαίνει σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα καθώς πήγαινε να παρακολουθήσει το Γαλλικό Grand Prix.